همچو ني مي نالم از سوداي دل
 آتشي در سينه دارم جاي دل
من كه با هر داغ پيدا ساختم
سوختم از داغ نا پيداي دل
همچو موجم يك نفس آرام نيست
بسكه طوفان زا بود درياي دل
دل اگر از من گريزد واي من
غم اگر از دل گريزد واي دل
ما ز رسوايي بلند آوازه ايم
نامور شد هر كه شد رسواي دل
خانه مور است و منزلگاه بوم
 آسمان با همت والاي دل
گنج منعم خرمن سيم و زر است
گنج عاشق گوهر يكتاي دل
در ميان اشك نوميدي رهي
خندم از اميدواريهاي دل

                 به سوي ما گذار مردم دنيا نمي افتد 

                رهي دامان اين دولت به دست ما نمي افتد

                                       قدحي ز مي به من ده
                                       بنشين به رو به رو يم
                                       چشم خيره کن به چشمم
                                       دست حلقه کن به مويم
                                                  *
                                       اين منم اسير کويت
                                       تو بيا به جستجويم
                                       حرف هاي عمق دل را
                                       تو نشين به گفتگويم
                                                 *
                                       خواهم از چشمه عشقت
                                       سر و روي خود بشويم
                                       غم آتشين خود را
                                       باز در چشم تو جويم
                                                 *
                                       بايد از طلوع فردا
                                       ره دستان تو پويم

                                       من رسيده ام به قلبم
                                       تو بيا کنون به سويم
                                                 *
                                       تا که اسرار دلم را
                                       به تو گويم ، به تو گويم
                                       من به جز اين ره باريک
                                       نتوانم که بپويم
                                                 *
                                       فرصتي به من عطا کن
                                       حرف آخرم بگويم
                                                 *
                                       تو نگو نگاه مردم
                                       تو نترس از آبرويم
                                       چه کم آيد از تو آخر؟
                                       گر رسم به آرزويم