درون آينه ها درپي چه مي گردي ؟ بيا ز سنگ بپرسيم كه از حكايت فرجام ما چه مي داند بيا ز سنگ بپرسيم زانكه غير از سنگ كسي حكايت فرجام را نمي داند هميشه از همه نزديك تر به ما سنگ است نگاه كن نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ چه سنگباراني ! گيرم گريختي همه عمر كجا پناه بري ؟ خانه خدا سنگ است
خدایا! خالق یکتای دانا! مهربانا! من اینجاو.... تو آن بالای بالا! نه دیروزو... نه امروزو... نه فردا.... فقط حالا همین حالای حالا بگیر این دست های خستۀ من گره وا کن زپای بستۀ من * خدایا مرگ تنها راه چاره است
گر دلی آسوده ز آشوب زمن می داشتم خاطری خندانتر از صبح چمن می داشتم تا زدم چون غنچه دم بر باد رفتم همچو گل کاشکی مهر خموشی بردهن می داشتم اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم داستان عشق من شیرین تر از قرهاد بود گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم جای در آغوش گل های چمن می داشتم سود و سودایم کجا بودی به تدبیر جنون گر هراس نام و ننگ خویشتن می داشتم
از کنار من افسرده تنها تو مرو دیگران گر همه رفتند خدا را تو مرو اشک اگر می چکد از دیده تو در دیده بمان موج اگر می رود ای گوهر دریا تو مرو ای نسیم از بر این شمع مکش دامن ناز قصه ها مانده من سوخته را با تو مرو ای قرار دل طوفانی بی ساحل من بهر آرامش این خاطر شیدا تو مرو سایه ی بخت منی از سر من پای مکش به تو شاد است دل خسته خدا را تو مرو ای بهشت نگهت مایه ی الهام سرشک از کنار من افسرده ی تنها تو مرو
ماییم و سینه ای که بود آشنای اشک گوش مرا ز نغمه ی شادی نصیب نیست چون جویبار ساخته ام با نوای اشک از بسکه تن ز آتش حسرت گداخته است از دیده خون گرم فشانم بجای اشک چون طفل هرزه پوی بهر سوی می دویم اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک دیشب چراغ دیده منتا سپیده سوخت آتش افتاد بی تو بماتم سرای اشک خواب آور است زمزمه جویبارها در خواب رفته بخت من از هایهای اشک بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم از بسکه دردنک بود ماجرای اشک
همین دیروز بود مویت چو شب ها ولی خود را نمودی غرق غم ها * ندیدی عاقبت آن چشم روشن سزاواری تو را نفرین کنم من * چه شادی ها که بر آتش زدی تو جوانی را کجا آتش زدی تو * مگر دیوانه تر از من تو بودی! شکستی هم غرورت را چه سودی! * ندیدی ، بی خبر از تو چه ها کرد کجا درد تو را یک شب دوا کرد * برو از دیدگانم دورتر شو دو چشمت کور ، اما کورتر شو
