دروغ می گفتی 

      دست ازســـــر ما بردار , کنار تـــــــو نمی مونم

      یـــــه روز می گفتم عاشقم , اما دیــــگه نمی تونم

      تقصیر هیچکس دیگه نیست ,قصه ی ما تموم شده

      حیف همـــــــه خاطرها , به پای کـــی حروم شده

      دروغ می گفتی  که , برم از بی کسی دق می کنی

      اشکاتو باور ندارم , بـــی خودی هق هق می کنی

می روم ولی خسته. . .

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم.تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو.ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد.می رقصد اشک

آه.بگذار که بگریزم من

از تو.ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی اه شدم.صد افسوس

که لبم باز بر ان لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم.خنده به لب.خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل